Usługi Pogrzebowe 

+48 509332858  

 biuro@funeral.com.pl

Administrator

Kto powinien opublikować Nekrolog?

Czym jest nekrolog?

Nekrolog jest formą publicznego zawiadomienia o zgonie. Zawiera takie wiadomości jak datę zgonu, datę pogrzebu oraz miejsce cmentarza gdzie zostanie pochowany. Nekrolog można wykupić w lokalnych gazetach lub ogólnopolskich.

Nekrolog od klepsydry różni się tym że klepsydra jest najczęściej formatu A4 i są rozwieszane na bramach klatek schodowych i w okolicy cmentarza i cmentarza.

Kto powinien zamówić nekrolog?

Nekrologi najczęściej zamieszczane są w prasie przez najbliższych członków rodziny np. córka, syn, matka, ojciec

Jak wygląda nekrolog?

O wyglądzie nekrologu decyduje redakcja gazety która ją publikuję ale zdarza się że redakcja daje nam możliwość zaprojektowania własnego nekrologu. Nekrologi najczęściej są czarno białe a najważniejsze informacje mogą być zaznaczone grubą czcionką. Zawierają też elementy graficzne takie jak: znicz, wieniec, krzyż.

Jakie powinien zawierać nekrolg?

Nekrologi to standardowe komunikaty informacyjne, w których powinny znajdywać się określone elementy. Dlatego też tworząc nekrolog, można kierować się wzorem:

  • Formuła otwarcia
  • Informacja o śmierci
  • Informacja o osobie zmarłej
  • Informacja o pogrzebie
  • Informacja o twórcy nekrologu

Przykładowa treść nekrologu:

Z smutkiem informujemy,
że 1 stycznia 2017 roku w wieku 50 lat odszedł od nas mąż, ojciec, dziadek

ś.p. Krzysztof Nowak

Pogrzeb odbędzie się 3 stycznia 2017 roku o godzinie 13 na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Pogrążona w żalu rodzina

Typowy nekrolog można wzbogacić o dodatkowe elementy. Może to być wiersz, sentencja czy cytat nawiązujący do życia zmarłego lub wyrażający smutek po śmierci bliskiej osoby. Często dodaje się także prośby rodziny, np. o nieprzynoszenie wieńców czy nieskładanie kondolencji.

W MPUK Sp. z o.o. oferujemy pomoc w zakresie nekrologów na każdym etapie: od ich samego tworzenia po publikację w wybranych mediach.

Odprawa pośmiertna. Komu i w jakiej wysokości się należy?

Kto otrzymuje odprawę pośmiertną?

Odprawa pośmiertna jest jednorazowym świadczeniem, które należy się rodzinie osoby zmarłej, która pozostawała w chwili śmierci w stosunku pracy. Pieniądze wypłacane są przez pracodawcę zmarłego.

Odprawa pośmiertna przysługuje małżonkowi osoby zmarłej. Inni członkowie rodziny mogą ją uzyskać w przypadkach, gdy należy im się renta rodzinna. Są to:

  • dzieci własne oraz przysposobione do ukończenia 16 lat,
  • dzieci własne oraz przysposobione do ukończenia 25 lat, jeżeli kontynuują naukę,
  • dzieci własne oraz przysposobione bez względu na wiek, jeżeli są całkowicie niezdolne do pracy,
  • dzieci przyjęte na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności, w tym również w ramach rodziny zastępczej (jeżeli zostały przyjęte na wychowanie i utrzymanie co najmniej na rok przed śmiercią ubezpieczonego — chyba że śmierć była następstwem wypadku przy pracy i nie mają prawa do renty po zmarłych rodzicach),
  • rodzice (w tym także ojczym/macocha oraz osoby przysposabiające), jeżeli osoby te są niezdolne do pracy lub ukończyły 50 lat albo wychowują co najmniej jedno z dzieci, wnuków, rodzeństwa uprawnionych do renty po zmarłym pracowniku.

Kiedy świadczenie to należy się więcej niż jednej osobie, jest ono dzielone po równo pomiędzy wszystkich uprawnionych. W przypadku gdy odprawa przysługuje tylko jednej osobie, może ona otrzymać jedynie połowę należnej kwoty.

Ważne: odprawa nie przysługuje partnerom, pozostającym w konkubinacie z osobą zmarłą.

Ile wynosi odprawa pośmiertna?

Wysokość świadczenia jest zależna od stażu pracy w danej firmie osoby zmarłej.

  • Poniżej 10 lat – wysokość jednego miesięcznego wynagrodzenia,
  • Od 10 do 15 lat – wysokość 3-miesięcznego wynagrodzenia,
  • Powyżej 15 lat - wysokość 6-miesięcznego wynagrodzenia.

Dodatkowo rodzina osoby zmarłej powinna otrzymać od pracodawcy również ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Jeżeli osoba zmarła była zatrudniona w więcej niż w jednym miejscu, świadczenie powinno zostać wypłacone przez każdego z pracodawców.

W jakich okolicznościach przysługuje odprawa pośmiertna?

Jak już zostało wspomniane, świadczenie należy się rodzinie zmarłego, o ile w chwili zgonu pozostawał on w stosunku pracy. Za takowy uznaje się również umowy na czas określony, okres wypowiedzenia umowy za porozumieniem stron oraz sytuacje, w których pracownik nie świadczył pracy, np. urlop wypoczynkowy lub macierzyński, zwolnienie chorobowe.

Trzeba wiedzieć, że odprawa pośmiertna nie jest uzależniona od uzyskania (lub nieuzyskania) zasiłku pogrzebowego. Przysługuje ona również niezależnie od miejsca ani okoliczności śmierci, w tym w przypadku samobójstwa.

Pracodawca NIE musi wypłacać odprawy rodzinie, jeżeli opłacał pracownikowi ubezpieczenie na życie. Jeżeli jednak świadczenie od ubezpieczyciela wynosi mniej niż należąca się ewentualna odprawa pośmiertna, pracodawca powinien uiścić różnicę pomiędzy świadczeniami.

Etykieta pogrzebowa, czyli jak zachować się w obliczu śmierci

Najczęściej śmierć przychodzi niespodziewanie, kiedy nikt na nią nie czeka. Jest to sytuacja trudna, także pod względem savoir-vivre’u. Nie wiemy jak zachowywać się wobec osób, które straciły swoich najbliższych, czy należy brać udział we wszystkich elementach obrzędów pogrzebowych, co mówić i kiedy. W naszym artykule odpowiadamy na wszystkie te wątpliwości.

Kiedy wypada odwiedzić rodzinę zmarłego? Czy powinno się dzwonić i wysyłać e-maile?

Śmierć jest najczęściej przeżyciem bardzo trudnym dla najbliższych zmarłego. Potrzebne są im wtedy nie tylko wsparcie i bliskość innych ludzi, lecz przede wszystkim poczucie, że nie zostali sami.

Dlatego wizyta u rodziny zmarłego jest jak najbardziej wskazana. Im bliższym znajomym jesteś, tym wcześniej możesz to zrobić. Rodzina i przyjaciele mogą pojawić się jeszcze przed pogrzebem – dalsi znajomi powinni jednak poczekać aż opadną emocje związane z pochówkiem.

Jeśli mieszkasz z dala od rodziny zmarłego, wyrazy współczucia możesz przekazać telefonicznie. Najlepiej jest to zrobić od razu, gdy wieść do Ciebie dotrze. Rozmowa powinna być serdeczna, lecz krótka - rodzina ma na pewno na głowie mnóstwo spraw związanych z pożegnaniem bliskiej osoby.

Jeśli więź ze zmarłym i jego rodziną była naprawdę luźna (pracowaliście razem, byliście dawniej sąsiadami), a chcesz przekazać kondolencje – możesz zrobić to mailowo. Warto jednak pamiętać, że ta forma jest mało emocjonalna i stanowi raczej elegancki gest niż prawdziwe współczucie czy chęć pomocy.

Co ubrać na pogrzeb? Co nosić w żałobie?

Na ten temat pisaliśmy w artykule „Dress code na cmentarzu, czyli jak ubrać się na pogrzeb”.

W jakich przypadkach wypada pojawić się na pogrzebie?

Całość ceremonii pogrzebowej dzieli się na kilka części: czuwanie, uroczystości pożegnalne w świątyni lub domu pogrzebowym, pogrzeb na cmentarzu.

Pierwsza z nich, czyli czuwanie, przeznaczona jest dla najszerszego grona ludzi, przybywają tu również dalsi znajomi czy sąsiedzi. Kiedyś czuwanie odbywało się w domu osoby zmarłej – dziś raczej w domach pogrzebowych. W uroczystościach pożegnalnych w domu pogrzebowym lub w świątyni biorą udział zazwyczaj już bliżsi znajomi, przyjaciele osoby zmarłej i jej domu, rodzina. Ci sami ludzie uczestniczą w pogrzebie na cmentarzu, o ile odbywa się on tego samego dnia. Jeśli kolejnego – grono jeszcze bardziej się zawęża.

W sytuacjach, kiedy nie jesteś przyjacielem ani członkiem rodziny, a zmarłego znałeś bardzo powierzchownie, nie masz najmniejszego obowiązku pojawiania się na pogrzebie. Nie ma też jednak żadnych przeciwwskazań, żebyś wziął udział w ceremonii – decyzja zależy od Ciebie samego. Jeśli znałeś osobę zmarłą, warto jednak przeznaczyć przynajmniej kilkanaście minut na czuwanie, pożegnanie i przekazanie kondolencji bliskim.

Jak zachować się w domu pogrzebowym?

Jeżeli zdecydujesz się okazać hołd zmarłemu podczas czuwania, musisz zastosować się do próśb osób najbliższych. Mogą oni zażyczyć sobie, aby wizytacje miały jedynie charakter publiczny lub prywatny, wyznaczyć konkretne godziny wizytacji.

Gdy przybędziesz do domu pogrzebowego, powinieneś wpisać się do księgo pamiątkowej (dalej przeczytasz o tym, co napisać). Następne kroki skieruj w stronę bliskich osoby zmarłej i złóż kondolencje. Jeśli nie znasz rodziny zmarłego, koniecznie się przedstaw (imię, nazwisko, więź ze zmarłym).

Jeśli nie czujesz się na siłach, nie musisz podchodzić do samej trumny (zwłaszcza jeżeli jest ona otwarta). Dla rodziny ważny jest sam fakt pojawienia się – po kilkunastu minutach możesz opuścić dom pogrzebowy. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w czasie Twojej wizyty rozpocznie się wspólna modlitwa – wtedy należy zostać do jej końca.

Jak składać kondolencje? Co wpisać do księgi pamiątkowej?

Składanie kondolencji to forma przekazania wsparcia najbliższym osoby zmarłej. Najważniejsze jest wyrażenie współczucia, żalu i smutku z powodu odejścia zmarłego. Można też powiedzieć o nim kilka miłych słów.

Nie na wszystkich ceremoniach pogrzebowych spotykane są księgi pamiątkowe – ale jeśli są, to wypada się do nich wpisać. We wpisie należy umieścić swoje dane: imię, nazwisko, adres. W ten sposób umożliwiasz rodzinie zmarłego kontakt ze sobą (jeżeli np. chcieli Ci coś przekazać albo podziękować za obecność w tych trudnych chwilach). Jeżeli najbliżsi osoby zmarłej Cię nie znają lub poznali dopiero podczas pogrzebu, warto napisać o swojej więzi ze zmarłym.

Czy wypada oferować swoją pomoc bliskim osoby zmarłej?

Osoby w żałobie bardzo często potrzebują pomocy i to w różnej formie: od zwykłego wysłuchania, ludzkiej rozmowy, po wsparcie w organizacji ceremonii pogrzebowej czy w czasie podziału majątku po zmarłym.

Pomoc można oferować zawsze i wszystkim – warunkiem jest jednak realna gotowość do jej niesienia! Nigdy nie proponuje swojego wsparcia, jeśli nie jesteś w stanie się zaangażować. Kiedy bliscy osoby zmarłej poproszą o zaproponowaną już pomoc, nie możesz zmienić zdania!

Rodzaje cmentarzy w Polsce

Biorąc pod uwagę podstawowy podział, w Polsce istnieją dwa rodzaje cmentarzy: komunalne i wyznaniowe. Czym się różnią? Kto nimi zarządza?

Cmentarze komunalne

W prawie każdym mieście i większej miejscowości znajduje się cmentarz komunalny, czyli innymi słowy – świeckie. Na cmentarzu komunalnym może zostać pochowany każdy zmarły – zarówno ateista, jak i osoba wierząca (obojętnie w którą z religii). Zazwyczaj podzielone są właśnie na części, na których się chowa wyznawców poszczególnych wierzeń.

Ten typ cmentarzy zakładany jest przez gminy po i jest przez nie zarządzany. Cmentarze komunalne można tworzyć na odpowiednim do tego celu obszarze (musi on spełniać wymagania takie jak m.in. właściwe wymiary, położenie, odległość od zabudowań mieszkalnych, studni, strumieni) po uzyskaniu pozytywnej opinii głównego inspektora sanitarnego. Podobna zgoda potrzebna jest w przypadku chęci rozszerzania obszaru cmentarza, jak i jego likwidacji.

Istnieje także inna kategoria cmentarzy bezwyznaniowych, a dokładniej cmentarze wojskowe. Na tego typu nekropoliach grzebani są niezależnie od swoich przekonań religijnych czy narodowości ludzie polegli w czasie walk o niepodległość kraju, wojskowi zmarli w wyniku działań wojennych, siostry miłosierdzia, inne osoby pełniące funkcje przy formacji wojennej, a także jeńcy wojenni, uchodźcy, internowani. Najczęściej cmentarze wojskowe podzielone są na części ze względu na narodowość zmarłych.

Cmentarze wyznaniowe

Cmentarze wyznaniowe – jak sama nazwa już wskazuje – przynależą do danego kościoła, grupy wyznaniowej czy stowarzyszenia religijnego. Ich władze decydują więc o utworzeniu takiego cmentarza. Jednak tak samo jak w przypadku cmentarzy komunalnych, muszą się liczyć z opinią głównego inspektora sanitarnego.

Cmentarze wyznaniowe zazwyczaj tworzone są w pobliżu miejsc zgromadzeń: kościołów, synagog, świątyń. Tylko wierni danego wyznania mogą być chowani na takim cmentarzu.

W Polsce dominującą religią jest katolicyzm, dlatego też najwięcej spośród cmentarzy wyznaniowych mamy tych rzymskokatolickich. Niemniej jednak można napotkać również (zwłaszcza w większych miastach lub w określonych regionach) cmentarze prawosławne, ewangelickie czy żydowskie (te często są zabytkowe). Istnieją również cmentarze wielowyznaniowe, podzielone na poszczególne części.

Na cmentarzach wyznaniowych można dostrzec symbole i elementy odzwierciedlające religijne prawdy wiary danego wyznania. Dlatego też w przypadku cmentarzy katolickich najczęściej w ich centrum znajdują się kaplice, na pomnikach pojawiają się krzyże, a na nagrobkach wykute są wezwania do Boga i prośby o modlitwę.

Dla porównania na cmentarzach żydowskich macewy (czyli nagrobki) są ustawionymi pionowo prostokątnymi płytami, najczęściej wykonane są one z kamienia lub drewna. Zgodnie z tradycją nawiązują one do symboliki bramy, przejścia do lepszego świata. Według wierzeń nie powinno się na nich umieszczać wizerunku osoby zmarłej, a na grobie nie umieszcza się kwiatów czy zniczy.

Pogrzeb humanistyczny – jak wygląda pogrzeb niewyznaniowy?

W naszym kraju najwięcej pogrzebów odbywa się w obrządku chrześcijańskim – często jest to jednak wynik tradycji, a nie przekonań religijnych zmarłego. Warto więc wiedzieć, jak wygląda pogrzeb humanistyczny, czyli niełączący się z żadnym wyznaniem religijnym.

Pogrzeb świecki, czyli pogrzeb humanistyczny

Pogrzeby humanistyczne mogą być naprawdę oryginalne, ponieważ nie zamykają się na tradycje religijne. Ceremonie pogrzebowe w duchu humanistycznym zazwyczaj są bardzo spersonalizowane, często według życzeń osoby zmarłej.

Pogrzeb humanistyczny może mieć charakter pochówku tradycyjnego w trumnie, ale także chowania urny z prochami. Jednak każda ceremonia pogrzebowa wymaga osoby, która ją poprowadzi. O ile w przypadku pogrzebów wyznaniowych jest to osoba przewodnicząca danej wspólnocie (np. ksiądz), tak kto ma przewodzić pożegnaniu zmarłego bez wyznania?

O mistrzu ceremonii słów kilka

Osobą taką jest mistrz ceremonii. W przeciwieństwie do osób duchownych, mistrza ceremonii nie obowiązują żadne konwenanse. Może być ubrany w dowolny sposób, może poprowadzić ceremonię w dowolnej atmosferze, słowa padające z jego ust także mogą być dowolne.

Każde pożegnanie w duchu humanistycznym jest wyjątkowe – żadna mowa pogrzebowa nigdy się nie powtórzy. Mistrz ceremonii żegna zmarłego zazwyczaj słowami osób bliskich, jednak na mowę mogą się składać też cytaty z ukochanych książek osoby zmarłej czy tekst ulubionej piosenki.

Przygotowanie do pogrzebu humanistycznego

Przed pogrzebem najbliżsi osoby zmarłej spotykają się z mistrzem ceremonii i przekazują swoją (lub też zmarłego) wizję ceremonii pogrzebowej. Mówią o tym, czego oczekują, a prowadzący ceremonię dookreśla ich wyobrażenia.

Ważnym aspektem jest również to, że podczas takiego spotkania bliscy opowiadają o zmarłym, aby mistrz ceremonii mógł go „poznać”. Wspomnienia pomagają w zaplanowaniu najpiękniejszego pożegnania, wszystkich elementów ceremonii.

Jak wygląda przebieg pogrzebu świeckiego?

Cała uroczystość jest personalizowana i dostosowywana do oczekiwań i potrzeb bliskich – dlatego trudno jest mówić o jakichkolwiek harmonogramach czy planach ceremonii. Każda jest zupełnie inna, nie istnieje jeden scenariusz pogrzebów humanistycznych.

Najczęściej jednak tego typu ceremonie rozpoczyna powitanie żałobników przez mistrza ceremonii, później wygłasza on przemówienia, żegna zmarłą osobę, składa kondolencje bliskim.

Jak poradzić sobie z żałobą?

Żałoba rządzi się swoimi prawami, wymaga kompletnej wewnętrznej integracji. Ważne, by uszanować mechanizmy obronne każdej z osób - bez względu na to, czy jest to unikanie konfrontacji z zaistniałą sytuacją, czy zaprzeczenie faktu śmierci bliskiej osoby.

W dalszym ciągu w naszej kulturze pojawiają się oczekiwania, w jaki sposób należy przeżywać żałobę. Zwraca się uwagę nie tylko na to, jak powinno się ubierać, ile musi trwać, ale również na to, jakie emocje powinny się pojawić.

Żałoba czasem  dotyka i obciąża całą rodzinę równocześnie. Dlatego więc nie należy obwiniać  się wzajemnie o to, kto i w jaki sposób ją przeżywa, tylko trzymać kciuki, by system rodzinny poradził sobie ze stratą.

 

Różne uczucia w czasie żałoby: ulga, złość, zazdrość

Zdarza się bowiem, że po stracie bliskiej osoby pojawia się uczucie ulgi, które wynika z faktu uwolnienia jej od bólu lub/i przerwania konieczności długotrwałej opieki nad nią. 

Czasem pojawia się złość na osobę zmarłą, jak mogła nas tutaj zostawić.

Może również pojawić się zazdrość o to, że inni mają jeszcze możliwość spędzania czasu ze swoimi bliskimi, a my tej możliwości już nie mamy.

Często pojawia się również poczucie niesprawiedliwości, dlaczego tak dobra i bliska nam osoba musiała odejść, kiedy dokoła jest pełno złych ludzi.

 

Ile powinna trwać żałoba ?

Ile czasu trwa żałoba? Nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi na to pytanie - bywa, że żałoba nigdy się nie kończy.

Nasilenie i czas trwania bywa różny, ze względu na występowanie wielu czynników. Nie bez znaczenia w przeżywaniu żałoby i jej długości jest stopień bliskości i rodzaj relacji z utraconą osobą. Ważny jest  rodzaj i przyczyny utraty, cechy osobowości oraz to, jakie dana osoba ma wzorce rodzinne, religijne i kulturowe w zakresie przeżywania żałoby.

 

Jak pomóc osobom w żałobie przez nią przejść ?

Zdarza się, że osoby pogrążone w smutku i cierpieniu po stracie bliskiej osoby,  nie są w stanie wyjść do pracy i zająć się podstawową organizacją życia codziennego, domem, dziećmi. Tuż po śmierci bliskiej osoby, towarzyszy im  „tłum” osób, które dzwonią, piszą, oferują swoją pomoc. Cała ta sytuacja jest niezmiernie wspierająca, lecz trwa zbyt krótko, by ulżyć w dłuższym czasie trwania żałoby.

Bo tak naprawdę, w momencie kiedy otrzymujemy to największe wsparcie, jesteśmy w fazie niedowierzania i szoku. Dopiero kiedy zaczyna do nas docierać, że bliska nam osoba odeszła i pojawia się największy kryzys, zostajemy sami na „polu bitwy”.

 

Jak więc pomóc osobom w żałobie?

Przede wszystkim trzeba zdać sobie sprawę, że żałoba trwa dłużej niż kilka miesięcy po stracie. Należy wziąć pod uwagę fakt, że nawet jeśli osoba, której odszedł ktoś bliski, nie płacze przy każdym spotkaniu i wykonuje rutynowe obowiązki domowe, to nie oznacza, że strata została zaakceptowana.

Osoby chcące udzielić wsparcia, często nie wiedzą jak mają to zrobić, by swym zachowaniem czy niestosownym pytaniem nie spotęgować już i tak ogromnego cierpienia.

Warto więc zacząć od prostego pytania „jak mogę Ci pomóc?”, „co mogę dla Ciebie zrobić?”

Pytanie wprost daje przestrzeń na to, by osoba w żałobie sama wyraziła jaka forma pomocy jest w danej chwili jej potrzebna.

Powinniśmy być przede wszystkim cierpliwi, otwarci, dostępni i utrzymywać kontakt z osobą po stracie. Niech osoby potrzebujące wiedzą, że zawsze mogą na nas liczyć. Żałoba jest bardzo dynamicznym procesem. Jednego dnia osoba potrzebująca wsparcia będzie chciała być sama, innego może poprosić o towarzyszenie jej.

Nie unikajmy jak ognia rozmów  o zmarłym, a nawet próbujmy je inicjować. Milczenie nie pomoże przeżyć emocji, jakie niesie za sobą strata bliskiej osoby. Pozwólmy, by osoba w żałobie mogła wyrazić wszystkie swoje uczucia. Słuchajmy jej uważnie oraz okazujmy akceptację i zrozumienie  wszystkiego, co przeżywa .

Powinniśmy wystrzegać się mówienia osobie w żałobie co powinna czuć, bo przecież nie wiemy, co czuje. Słowa: „przynajmniej masz jeszcze syna”, „nie smuć się tak” albo „już powinnaś się lepiej czuć” nie powinny w ogóle pojawić się w rozmowie!

Pomimo tego, że strata jest sytuacją powszechną, uniwersalną i właściwie niemożliwą do uniknięcia na przestrzeni życia, nie ma jednego właściwego sposobu na jej przeżywanie. Czasem trwa kilka miesięcy, a czasem przewlekle, całe życie.

Zarówno strata jak i cierpienie są wpisane w nasze życie. Jeśli żyjemy, oznacza to, że nie ma możliwości wybrania innego „pakietu”. Choć czasem życie „kładzie nas na kolana”, pamiętajmy, że w „pakiecie”, również znajduje się radość. Dajmy sobie czas i pozwólmy, by - mimo straty - małymi krokami mogła zagościć w naszym życiu.

Organizacja pogrzebu krok po kroku

Odeszła bliska Ci osoba i chcesz ją godnie pożegnać. Jak się okazuje jednak, organizacja ceremonii pogrzebowej nie jest taka prosta – czeka Cię sporo formalności i planowania, a czasu jest tak mało! Przeprowadzimy Cię przez ten trudny czas - krok po kroku.

Stwierdzenie zgonu

Jeśli osoba Ci bliska zmarła w domu (lub w innym miejscu, niebędącym szpitalem, hospicjum, domem opieki), należy wezwać lekarza, który oficjalnie stwierdzi zgon.

Zgodnie z przepisami (a dokładniej z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 3 sierpnia 1961 r. oraz Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2001 r.) powinien być to lekarz, który w okresie ostatnich 30 dni przed śmiercią sprawował opiekę lekarską nad zmarłym. Jest to więc zazwyczaj lekarz rodzinny (POZ) lub lekarz Nocnej Opieki Lekarskiej (NOL), w zależności od pory dnia lub nocy, w której nastąpił zgon.

Przepisy te mają uzasadnienie – w celu wypełnienia karty statystycznej do karty zgonu ( w skrócie karty zgonu) lekarz nie tylko przeprowadza wywiad z ewentualnymi świadkami w celu ustalenia okoliczności i/lub przyczyn śmierci, ale też analizuje dokumentację choroby osoby zmarłej.

Jeśli jednak lekarz POZ nie jest w stanie dokonać oględzin zmarłego w ciągu 12 godzin od śmierci, należy wezwać pogotowie ratunkowe, dzwoniąc pod numer 999 lub 112 (z telefonów komórkowych).

Jeśli do zgonu doszło w szpitalu, obowiązki te przejmuje lekarz, który zajmował się pacjentem.

Formalności i dokumenty

Lekarz stwierdzający zgon ma obowiązek wystawienia karty zgonu – jest to podstawowy dokument, który jest potrzebny do zorganizowania pogrzebu. Wyjątkiem, w którym lekarz POZ może odmówić wystawienia dokumentu, jest stwierdzenie (lub podejrzenie), że osoby trzecie miały udział w spowodowaniu zgonu – wtedy wzywana jest policja, a sprawę przejmuje prokuratura. Lekarz przez nią powołany (lub przez sąd) wystawia kartę zgonu po oględzinach/sekcji zwłok.

Karta zgonu wystawiana jest w dwóch częściach: A i B. Część A służy celom statystycznym (oddawana jest w Urzędzie Stanu Cywilnego), a część B jest niezbędna do zorganizowania przewozu ciała zmarłego do chłodni oraz do wszelkich ustaleń z zakładem pogrzebowym.

Gdy mamy już kartę zgonu, należy się z nią udać do Urzędu Stanu Cywilnego, który na jej podstawie wystawia akt zgonu. Dokument wystawiany jest bezpłatnie w dwóch egzemplarzach; jeden wykorzystywany jest w celu organizacji pochówku, drugi na potrzeby ZUS. Uwaga – jeśli chcemy dokonać kremacji, potrzebny jest nam trzeci egzemplarz (już odpłatny) aktu zgonu.

Kolejny krok – kontakt z zakładem pogrzebowym

Gdy otrzymamy już kartę zgonu, należy też skontaktować się z zakładem pogrzebowym. W razie potrzeby, pytań lub problemów z Miejskim Przedsiębiorstwem Usług Pogrzebowych można skontaktować się o dowolnej porze – nawet w środku nocy czy długiego weekendu – pod całodobowym numerem 195 88.

Aby zlecić prace zakładowi pogrzebowemu potrzebne będą:

  • Karta zgonu,
  • Dowód osobisty osoby zmarłej,
  • Ostatni odcinek emerytury/renty lub legitymacja ZUS osoby zmarłej,
  • Dowód osobisty osoby zlecającej pogrzeb.

Organizacja pogrzebu – kiedy, co i jak?

Pogrzeb – zgodnie z obowiązującymi przepisami – musi odbyć się przed upływem 72 godzin od momentu śmierci. W przypadkach, jeśli zgon nastąpił wskutek choroby zakaźnej, czas ten skraca się do 24 godzin.

W tym wyznaczonym czasie wybrany zakład pogrzebowy odbierze ciało osoby zmarłej z miejsca zgonu lub chłodni szpitalnej i zajmie się jego przygotowaniem do pogrzebu – toaletą, ubiorem. Trzeba także ustalić takie kwestie jak miejsce i data uroczystości żałobnych oraz miejsce pochówku.

Oferta usług zakładów pogrzebowych może być różna. Jeśli chcesz wszystko załatwić w jednym miejscu, czekamy na Ciebie w jednej z dwunastu placówek MPUK Sp. z o.o.

Pomagamy na każdym etapie organizacji pogrzebu: od przejścia przez wszystkie formalności, doradztwo, zlecenie nekrologów w prasie oraz wydruk i kolportaż klepsydr, poprzez przygotowanie oprawy (kwiaty, muzyka), przygotowanie zmarłego do ceremonii i organizację pochówku, aż po uzyskanie zwrotu zasiłku z ZUS/KRUS.

Kompleksowo wspieramy naszych klientów, aby mogli skupić się w tych chwilach na tym, co najważniejsze – pożegnaniu bliskiej osoby z czcią i miłością.

 

Design by: www.diablodesign.eu